Göz kapaklarım kapanıyorr dudaklarımda hafif bir hüzün kalbim ritimsiz gözlerimdeyse gizleyemedigim yıkıntılar la kaybolup gidioyurm biyerlere....Neresi bilmiyorum sadece sessizlik...senden bana son kalan şey oldugu için seviyorum susmayı...ve yine sen geliyorsun aklıma yine o amansız baş agrısı...İlacım olan sen hastalıgım olan sen...ne yapsam herşeyde sen varsın yine gecenin ıssız saattlerinde ürperen içimde...peki neden ürperiyorum ndir beni bukadar korkak yapan senmi yoksa şuan ki çaresizliğimmi beni bu derece korkak yapan bilmiyoum..karanlıkkk heryer bu sükunet nedir böyle derken rüzgar aglıyor sanki pencereme düşen yagmur tanecikleri eşliginde...bagırsam diyorum şöyle bir avazım çıktıgı kadar.söwsemm sonra..ve sonra bakıorum uzaklara...kapatıyorum gözlerimi ..yeni güne uyandıgımda yine pollyanna yı canlandırıcagımı bile bile gülümsüyorum hayata:)