İKİ GÖNÜL BİR OLUNCA

Sen yoktun
Mutsuzdum
Senin var olabileceğin
Konusunda
Adamakıllı umutsuzdum
Ne sen aradın beni
Ne ben aramayı akıl ettim
Nasılsa
Bir gün bir yerde
Karşılaşırız
Dedim
İlk kez haklı çıktım
Rastladın.
Gelip dikildin karşıma
Ummadığım
Beklemediğim bir anda
Umutsuzluk yerini umuda
Bıraktı
Mutsuzluk, mutluluğa
Sen vardın
Ben vardım
İki gönül bir olunca
Gerisi fasarya...
Demeye kalmadı
Senin sen olmadığın
Benim ben olmadığım çıktı ortaya
Sen birilerinin istediği gibi
Ben birilerinin keyfince
Yaşaya gelmiştik bu güne
Ne sende yürek vardı
Ne bende
Bundan sonra farklı olacak
Demeye
Sen beni suçladın ben seni
Umut gitti, mutluluk gitti
Başkalarını yok sayamamaktan
Bu sevda bitti.

(T.E.)