Erciyes

BİR ERCİYES ŞİİRİ

Elimi uzatsam tutacak
Dokunuvereceğim beyazlığına
Tek bir ağacın gölgesi düşmeyen
Sonsuzluğunda yitip gitmek
Her öbek taşının toprağının
Arasına karışıp, kurtulmak yalnızlıktan
Eni sonu bir dağsın
Belki başkalarına yüceliğin tanımı
Gururun anlatımısın.
Sabahları toz duman içindeyken
Akşamüstleri
Aleve boyadığında seni
Kimi zaman tepelerinle sarmaş dolaş
Bulutlara bakarım kıskanarak
Kimi zaman bir buzula diker gözlerimi
Soğukluğunu duyarım iliklerimde
Uzaklardan iki parmağımın
Arasına alıp iri cüsseni
Benimmişsin gibi okşar severim seni

Sabahları seni görmediğim
Günler, gurbette sayarım kendimi
Yol boylarında başka dağlarla
Kıyaslayıp böbürlendiğimsin sen
Uzaktan göründüğünde gurbet dönüşü
Seni görmek sılaya varmak demektir
Kavuşmak demektir
Farkında mısın bilmem
Sana hiç küsmedim
Varlığımın farkında bile olmayan sana
Öyle çok şiir yazıp nazından
Ululuğundan da söz etmedim
Kayda değer.
Yine de yazmazdım, yerinde
Herhangi bir yığın olsaydı eğer
Oysa sen yücelikle güzelliği
Aynı anda hak etmeyi
Becerebilmişsin.. Ne iyi
Ben iyilere veririm sevgimi
Çünkü iyilerden öğrendim sevmeyi...

(T.E.)